Wychodząc kiedyś z osiedlowej stokrotki, czy innej koniczynki wpadłem na konesera lokalnych win, albo on na mnie. Wpasliśmy na siebie. Ja spieszący się korpoludek, on filozof życia i mistrz konsumpcji. Oczywiście rozpoczęło się standardowe przekonywanie do własnej racji, sytuacji i niezrealizowanych potrzeb, którego preludium stanowiło sztandarowe już:

– Kierowniku!

Nie noszę gotówki

Jako, że drobnych brak, bo zbliżeniowo, to powiedziałem Kierownikowi, że sorry, ale mogę dać mu kawałek kiełbasy ewentualnie, bo grill miał być. Myślałem, że nie weźmie, ale on:

– Dziękuję Kierowniku kochany! Chętnie! Bestia lubi!

Bestia!

Pomyślałem od razu o jego żonie. Patrząc w jego siną twarz, wyglądał jak ktoś kim Bestia włada. Miło mi się też jakoś zrobiło. Głównie z powodu wymyślonej sobie tezy, że nawet rano, na ewidentnym kacu myśli o żone.

Urwałem spory kawałek, jak przystało na pseudonim i wyszedłem jakiś taki uśmiechnięty i zadowolony. Nie żeby od razu swoją pomocą, raczej tym, że tak pieszczotliwie sobie „filozof” żonę nazywa.

Podchodząc do zaparkowanego samochodu okazało się, że Bestia czeka na Kierownika przed sklepem. Nie zabrał jej do środka. Popatrzyłem jej w oczy i jak sobie ją teraz przypomnę to się uśmiecham. Do dzisiaj pamiętam szczęście w jej oczach. Bestia była szczęśliwa.

Czekała z uśmiechem widocznym powyżej, a zdjęcie jej z notatką “Pies Menela” zaległo w telefonie aż do dzisiaj.

Czasami wracam do tego psa, bo nawet w chwili porannego suszu i niemocy życiowej, w momencie poprzedzajcym jakiekolwiek wciągnięcie magicznej mikstury wprowadzającej go na kolejne poziomy kosmicznych prędkości pamiętał o Bestii swojej uśmiechniętej.

PS. Panią Kierownika żonę, serdecznie za mą myśl przepraszam.